Voorbereiding voor een nieuw vaarseizoen.

Marina di Ragusa, 5 april 2017.

Je hebt soms toch nog al wat mee te sjouwen van en naar de boot. Onze loopplank had een scheurtje in de bevestiging en dat moest gemaakt worden. Het leek me makkelijker om daarvoor het onderdeel mee naar huis te nemen en hier te laten lassen, dat was allemaal goed gegaan. Alleen de security in Eindhoven wilde niet dat ik het mee nam in mijn trolley het vliegtuig in. Ze stuurden met terug en ik moest mijn trolley in gaan checken, gelukkig lukte dat nog net zodat ik met mijn vlucht mee kon.

De vlucht naar Catania verliep verder zonder problemen, het ophalen van de huurauto ging snel en ook de reis naar MdR ging goed. De Aquaholic lag er nog goed bij. Met een flinke sprong kon ik aan boord komen. Eerst maar even de mooringlijnen wat losser, zodat de steiger wat dichterbij kwam.

 Omdat ik vorige keer al ontdekt had dat er een accu defect was, had ik er al twee afgekoppeld. Maar ook nu waren de accu 's leeg. Dan eerst maar de walstroom uitleggen, water tanken tas uitpakken en naar bed.

 De volgende morgen met de auto naar de super om het ontbijt en de nodige voorraad in te slaan. Omdat ik nu een auto heb, kan ik ook meteen al de zware dingen (water, bier, wijn, fris enz..)voor de zomer inslaan.

Na het ontbijt eerst nog eens naar de accu gekeken, deze was al erg warm, en kookte bijna. Maar goed dat ik nieuwe accu 's heb besteld. Wij hebben 4 x 6V accu van 225Ah aan boord. De eerste serie heeft het ruim 10 jaar vol gehouden. Deze zaten er pas 2 seizoenen in !! De nieuwe die ik nu besteld heb zijn Trojan T-105, deze zouden een prima kwaliteit hebben.

Ik zoek naar de oorzaak waardoor deze zo snel defect zijn. Als we van boord zijn, gaan de hoofdschakelaars uit. Alleen de accumonitor staat aan, de lader van het zonnepaneel, de bilge schakelaar en verder niets. Het zonnepaneel is een 65 W paneel, en heeft de accu altijd op spanning gehouden, alleen liggen we nu misschien iets ongunstiger voor de zon. Omdat de nieuwe accu 's pas morgen komen, sluit ik de startaccu aan als licht accu en installeer een MPPT regelaar met controle scherm. Ik kan nu zien met welke spanning en stroom er geladen wordt. De oude accu 's zet ik alvast buiten.

 Helaas hebben de nieuwe accu 's een verkeerde terminal voor de aansluiting. Ze gaan mee terug naar Catania en morgen zullen andere zeilers ze weer mee terugbrengen als de terminals aangepast zijn.

 De aangepaste accu 's geplaatst en aangesloten, alles lijkt te werken, maar ik besluit toch maar om deze keer voor het vertrek alles los te koppelen !!

De rest van de tijd, staan er nog voldoende klusjes op de todo lijst om me bezig te houden.

Op 1 april maken Patrick en ik een foto waarbij we druk aan het poetsen zijn op de Cumulus, Gino en Nadine zijn er blij mee !!

Op zondag zou ik meegaan op een wandeling met de Kalura naar een oude opgraving. Helaas werkte het weer niet mee, dus alleen de koffie vooraf op de Viento en etentje erna konden wel doorgaan. Gelukkig was er binnen in de boot nog volop te werken, en hoefde ik me niet te vervelen.

Na 9 dagen alleen aan boord was ik blij dat ik op woensdag weer naar huis kon. Met de auto naar Catania en dan met Ryanair terug naar Eindhoven.

Op 15 mei hebben we een vlucht geboekt, en dan vertrekken we uit MdR. Eerst misschien nog naar Malta en dan door naar griekenland.

Van Marina di Ragusa naar Malta.

Malta, 24 mei 2017.

 We zijn na een gezellig communiefeestje van Hidde op maandag <15 mei> weer naar Sicilie gevlogen. Goede vlucht en een snelle taxi bracht ons om 20.00 uur in Ragusa.

 De eerste paar dagen is het poetsen, tassen uitpakken en boodschappen doen en even acclimatiseren op de boot. De boot was behoorlijk vies na een zandstorm.

 

 

Natuurlijk worden ook de weerberichten weer bijgehouden. Voor zaterdag zou de goede wind komen, maar het is een tocht van 55 mijl en nog niet ingeslingerd, dus de twijfels waren er wel.

Maar goed uiteindelijk waren we er wel klaar voor en op zaterdagmorgen om 7.00 uur lagen we bij het tankstation om voor de zekerheid toch wat diesel te hebben.

 Om 7.45uur waren we onder zeil en om 14.45 waren we in de haven van Malta.

 Een snelle tocht met behoorlijk wat wind <12 – 22 knopen> , maar we hadden hem half in het zeil, de golven waren ook nog niet noemenswaardig groot, dus wat wil je nog meer.

 Die luxe krijg je als zeiler niet zo gauw.

 Op Malta hebben we gekozen voor de marina Mdisa, een grote haven waar we een mooi plaatsje achter de golfbreker kregen. We liggen hier centraal. Linksom, met fiets of bus naar Valletta en rechtsom naar Sliema waar volop terrasjes en restaurants zijn.

 Zondag zijn we op de fiets naar Valletta gegaan. Voor fietsers zijn er niet veel voorzieningen, je kunt over het, ongelijke trottoir fietsen, of tussen de auto' s door, en ook dat is even wennen, want ze rijden links. Daarbij zit er ook nog wat hoogte verschil in de weg, maar dat heeft voor - en nadelen.

's Avonds zijn we met de bus teruggegaan, pilsje op een terrasje in de zon en een hapje gegeten.

Maandag zijn we een supermarkt gaan zoeken een internet kaart kopen en de formaliteiten bij de havenmeester regelen. Om vijf uur arriveerde Jeroen en was het een avond om weer bij te praten.

Ook hier kun je met de hop on hop of bus het eiland rond, altijd weer een goede manier om snel een indruk te krijgen.

 

Voorlopig blijven we nog even hier, na vrijdag gaan we wachten op een goede wind om weer over te steken naar Scilie.

 


 

Van Malta naar Catania.

Catania, 31 mei 2017.

 Vanuit Italie is toch weer even overschakelen als je op Malta komt. Het grootste probleem is het verkeer dat links rijd, en dat blijft toch even wennen, maar het feit dat iedereen engels spreekt is wel een pluspunt.

 Malta is een klein eilandje, midden in de middellandse zee. Er zijn tempels gevonden die al dateren van 2400 voor Christus. In de loop der jaren zijn er vele bezetters geweest, phoeniciers, grieken, romeinen arabieren en allemaal hebben ze hun sporen achtergelaten. In 1530 zijn ze begonnen met de fortificaties van Valletta. In 1565 hebben de turken een poging gedaan om met een vloot van 138 schepen Malta te veroveren, maar dat leverde alleen veel doden op. Daarna kwam Napoleon zijn macht uitoefenen, maar ook hij was daar niet erg geliefd. Uiteindelijk, in 1814, is het een engelse kroonkolonie geworden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog heeft Malta flink onder vuur gelegen, met veel schade.In 1974 is Malta zelfstandig geworden, en nu is het ook een onderdeel van de EU, met alle voordelen van dien.

 Op dinsdag hebben we de hop-on of bus genomen. Er zijn twee routes mogelijk, uiteindelijk bleek dat we in de westelijke route zaten, nou ja alles is nieuw voor ons. De tocht viel wat tegen, er waren geen plaatsen waarvan we dachten hier moeten we uitstappen om nog wat meer te zien. Na drie uur in de bus was het mooi geweest, ik voelde mijn zitvlak op die harde bankjes.

 

In Valletta staat ook nog een mooie kerk, dus Marian moest daar ook nog even in.

We genoten van de vergezichten vanaf Valletta.

 Op woensdagavond op zoek naar een kroeg waar we de wedstrijd van Ajax- Manchester United konden zien. Gelukkig was het vinden van een kroeg niet zo moeilijk, voor Ajax was de tegenstander iets te goed, alhoewel ze sterk gespeeld hebben. Jammer,maar de ploeg is nog jong, dan volgend jaar maar weer opnieuw proberen.

Elke morgen kwam er een vriendelijke (oude) man door de haven om te vragen of we een taxi nodig hadden. Jeroen heeft hem geboekt voor vrijdag, 's morgens kwam hij al zeggen dat hij, het niet vergeten was, en 's middags klaar zou staan om hem naar het vliegveld te brengen.

Volgens onze info was de dieselprijs op Malta beter dan in Italie. Omdat we nog wat ruimte in onze tank hadden, lieten we de tankwagen komen. Er ging nog bijna 300 liter bij.

 In onze tank zit een pompje om het onderste uit de tank te pompen, zodat je eventuele vervuiling eruit kunt pompen. Nou had ik voordat we uit Ragusa vertrokken al een keer gekeken of er ook troep in onze tank zat. Dat was gelukkig niet het geval, alleen was ik vergeten om het kraantje dicht te zetten.

Na het tanken keek ik nog even in het motorruim, en tot mijn schrik was een deel langzaam aan het vollopen met diesel. Vlug het kraantje dicht en diesel opdweilen !!!

 Het was even uitzoeken wanneer het de beste dag zou zijn om terug te varen naar Sicily. De weerberichten spraken elkaar tegen, daarom hebben we maar gewoon de eerstvolgende dag gekozen, zaterdag dus.

De eerste uren liet de wind het helemaal afweten, daarna werkte de combinatie zeil en motor, en het laatste uur kon de motor helemaal uit. Tegen 18.00 uur lagen we voor anker in Porto Palo.

 De eerste keer achter het anker is toch weer spannend, maar de wind was 's nachts helemaal weg, het was een rustige nacht. We hadden ons bootje nog niet opgeblazen, en konden ook niet naar de vaste wal. Daarom zijn we na het ontbijt maar meteen anker op gegaan. Op de tocht naar Siracusa beetje wind maar niet genoeg om te zeilen.

 In Siracusa kun je voor anker gaan, aan de kade afmeren of in de haven gaan liggen. Van onze buren in Malta hoorden we dat er wel eens wat gestolen wordt in Siracusa, daarom hebben we maar een plaatsje in de haven genomen.

 Het oude gedeelte van Siracusa, Ortiga is een prachtige doolhof van kleine straatjes gesticht in 734 voor Christus. Archimedes was een inwoner en heeft ook meegewerkt aan de verdediging van de stad. Hij bouwde een katapult om op de vijand te schieten,, maar ook met een stelsel van spiegels wist hij de zeilen van de romeinen in de fik te steken.

 In de stad is een museum waar de ontwerpen van Archimedes en Leonardo da Vinci zijn tentoongesteld. We hebben het bezocht en het leuke is dat je zelf ook met sommige ontwerpen mocht spelen. Sommige ontwerpen waren erg simpel, had ik ook wel kunnen ontdekken, maar ja ik ben iets later geboren.

 

Ook de reis van Siracusa naar Catania gaf niet genoeg wind om te kunnen zeilen. Maar och de dieseltank zit bijna vol. Vorig jaar hadden we al het plan om de etna te bezoeken, maar toen was het weer niet goed. Daarom moest het nu maar gaan gebeuren, wat googlen en we hadden een excursie gevonden waar nog plaats was. In de verte zagen we de Etna al boven de stad uitkomen.

Om 8.30 uur stond het busje keurig aan de haven en nadat we nog 3 engelsen en 2 argentijnen hadden opgehaald kon de reis beginnen. We hadden een prima gids, die ons naar de kabelbaan bracht. Onderweg konden we zien wat er met je huis kan gebeuren als de lavastroom komt. (Hier staat je huis in de lava in nederland staat het onderwater als de dijken breken !)

Eerst een stuk met de kabelbaan daarna met een 4x4 bus nog een stuk hoger en toen te voet verder, tot bijna het hoogste punt. Ondanks dat er overal nog warme lucht uit de grond kwam was het wel koud.

 

Ik heb altijd gedacht er is een krater die af en toe wat uitspuwt, maar nee er zijn een paar hoofdkraters en een aantal kleinere die af en toe actief worden. Het is wel heel speciaal als je daar tussendoor loopt.

 Door al het lava dat naar beneden stroomde zijn ook weer een aantal grotten ontstaan. Natuurlijk moesten we daar ook even in, dus helm op en met zijn allen de grot in. Zeer indrukwekkend.

Tegen vier uur waren we weer terug in de haven. En 's avonds een wandeling over het stadsplein.

 

 

 

 

Van Catania naar Corfu.

Corfu 9 juni 2017.

 Van 1 juni  tot 9 juni 2017.

Vanuit Catania naar Riposto was maar een klein stukje. Omdat de wind meestal pas in de namiddag komt zijn we pas in de loop van de dag vertrokken. Maar helaas de beloofde wind bleef uit, daarom moest opnieuw onze trouwe yanmar motor voor de voortstuwing zorgen. Volgens onze informatie zou de havenmeester pas na 3 uur bereikbaar zijn, maar nee hoor toen we om half drie binnenvoeren waren ze al aanwezig om ons naar een ligplaats te brengen.

 Riposto is denk ik ook een haven die met veel steun uit Brussel is opgezet. Krijg je subsidie dan probeer je zoveel mogelijk geld los te krijgen om een zo groot mogelijke haven te bouwen. De bouw zorgt dan wel voor werkgelegenheid, maar daarna moeten er boten komen om een ligplaats in te nemen, en als die er niet zijn !! Meer dan de helft van deze haven is leeg.

 In Riposto vierden ze het begin van het zomerseizoen met een grote braderie, maar niet voor ons want wij moesten de volgende vroeg uit de veren.

Zomaar een noors bootje wat we voorbij voeren.

Om 06.00 uur voeren we de haven uit voor een tochtje van 73 mijl naar Rochella Ionica. Het eerste stuk staken we de Straat van Messina over, daar hadden we behoorlijke golven maar ook een stevige wind. Later toen we onder de beschutting van het vaste land kwamen werden de golven rustiger en ook de wind liet soms verstek gaan. Het was een tochtje met afwisselend op de motor zeil op en weer af en weer de motor aan.

 

Rochella Ionica is, denk ik, ook een subsidie haven, mooie haven, maar op 3 kilometer van de stad. In de haven : een pizzeria, vvv kantoor, supermarkt, maar allemaal gesloten.

 

Om even op adem te komen na de lange reis, hebben we hier een rustdag ingelast. Nou ja rustdag, met de fiets een tochtje langs de zee, over een heel mooi aangelegde boulevard. En inkopen doen bij de super.

 

Van Rochelle Ionica naar Crotone was ook weer een tocht van 63 mijl. Om 6.30 uur gingen we de haven uit en tegen 17.00 uur waren we in Crotone. Ook deze tocht was het zeilen met ondersteuning van de motor. Alleen het laatste stuk trok de wind goed aan en kon de motor af.

 In Crotone stonden drie marinero's klaar om ons te helpen met afmeren. In eerste instantie hadden ze een plek aan lagerwal, maar met 22 knopen wind valt het niet mee om schadevrij af te meren. Uiteindelijk kregen we een ander plekje en daar kwamen we zonder schade afgemeerd.

Crotone kwam op ons over als een rommelige stad, 's avonds was er waarschijnlijk iets te doen op de boulevard, maar we zijn maar een klein stukje de stad in gegaan, want de volgende morgen moesten we weer vroeg op.

 Van Crotone naar Santa Maria di Leuca is een oversteek van de Golf van Taranto een afstand van 72 mijl. Met een gemiddelde snelheid van 6 knopen is dat toch 12 uur varen. Maar om die 6 knopen te halen, moest ook vandaag de motor mee helpen, want alleen de wind was niet voldoende. Tegen 17.00 uur lagen we afgemeerd.

 Even controleren of alles goed staat.

Het is hier een zelfbedienings haven, marinero,s om te helpen bij het afmeren waren niet te zien, en ze reageerden ook niet op onze marifoon oproep.

Gelukkig liepen er aardige boys op de steiger die ons een handje geholpen hebben. En als je dan goed ligt komt de marinero je zeggen waar je moet betalen.

  De vuurtoren van Leuca zwaait ons uit.

Samen met nog een nederlands stel hebben we de tocht gedaan. Die gingen de volgende dag door naar Korfoe, maar wij hadden een ietsjes korter tripje gepland. Maar toch altijd 50 mijl, naar een mooie ankerbaai Othoni, waar we hebben overnacht. Je denkt vroeg in de avond alleen te liggen, maar algauw komen er toch nogal wat boten bij, en dan is het maar afwachten of je goed vrij ligt van elkaar.

 Voor mij < marian> is dat behoorlijk wennen voor ik weer de rust vind om te slapen.

 Van Othoni dachten we naar Gouvia te gaan. Maar al gauw kregen we te horen dat er geen plek was voor ons, i.v.m. een regatta. We hadden het plan om onze belgische zeilvrienden Gino en Nadine daar te ontmoeten.

Port Mandraki in Corfoe stad.

 Wij zijn toen naar Korfoe stad – Port Mandraki- gegaan daar was voor ons nog een plekje vrij. We liggen hier mooi onder de kademuur. Boven in het fort is een muziekschool gevestigd. In het begin was dat wel leuk er klonk een piano muziekje door de openramen op de achtergrond, maar toen ook de slagwerkers en er een openraam zangeres begon, was het wat minder.

 

Corfoe stad

Gino en Nadine lagen in Gouvia Marina en hadden voor een paar dagen een auto gehuurd, dus 's avonds konden we gezellig samen uit eten.


 

Voor de komende dagen hebben we een lig periode ingelast. Even relaxen na de lange tochten, en de stad verkennen. Internet regelen, de was doen en laten doen enz..

 


 

 Corfoe en omstreken.

Corfu 21 juni 2017.

 Van 10 juni  tot 21 juni 2017.

In Port Mandraki kregen we in eerste instantie slechts een ligplaats voor een nacht. Maar sinds ons vertrek uit Malta had ik een ontsteking aan mijn hand en in mijn gezicht. Iedere keer dachten we het geneest al, maar dan kwam er toch weer iets bij, daarom wilden we ook snel naar Corfoe zodat ik daar naar een dokter kon gaan.

De volgende morgen hebben we een taxi naar het ziekenhuis genomen, daar werden we afgezet bij de eerste hulp. Na een intake gesprek zou de dokter zo komen, maar na 2,5 uur was er nog niemand geweest, er kwamen wel steeds patienten binnen die er slechter aan toe waren dan ik. Toch maar naar de balie en vragen wanneer wij aan de beurt waren, na nog een half uurtje wachten mocht ik naar de emergency room. Na wat rondkijken zag ik ergens iemand achter een bureau zitten, dus daar maar melden. Zonder naar me te kijken, stuurden ze me meteen weg, ze konden mij niet helpen zeiden ze !

Toen maar terug naar de baliemedewerkster, gelukkig was die zo vriendelijk om een arts in de stad te zoeken waar ik waarschijnlijk wel terecht kon. Ik kreeg een briefje mee, met in het grieks, een adres, gelukkig wisten een paar taxichauffeurs, na onderling overleg, waar we moesten zijn en werden we daar afgezet. Ze hadden inloop spreekuur, en ik mocht aansluiten.

Ondertussen hadden we al weg moeten zijn uit de haven, daarom maar even de havenmeester gebeld, en die begreep de situatie en we konden blijven liggen.

Na een uur wachten bij de dokter, was ik aan de beurt. Er was snel een diagnose. Ik kreeg een antibiotica kuur en zalf. En daarna begon de genezing.

Het enige wat we nu nog moesten regelen was een dekpa, een formulier met gegevens van schip en bemanning dat je nodig hebt om in griekse wateren te mogen varen. Op zaterdagmorgen met de taxi naar de port police. Om een dekpa te krijgen moet je eerst € 50,- betalen op het belastingkantoor, je krijgt dan een betalingsbewijs en daarmee moet je weer naar de port police. Op zaterdag is het belastingkantoor gesloten! Na veel overleg moest ik € 15 betalen en ik kreeg een briefje mee dat ik geweest was, en dat ik maar ergens anders een dekpa moest gaan halen. We konden nu vertrekken.

Van de Cumulus kregen we een berichtje dat ze in Ormos Valtou lagen. Op de kaart gekeken en ik zag die naam op de kaart, dan varen we daar ook maar naar toe. In de baai aangekomen zagen we geen Cumulus, na overleg bleek er nog een baai met dezelfde naam 20 mijl verderop te liggen. Toch maar het anker uit gegooid in de baai waar we al waren.

Na een rustige nacht achter het anker zijn we de volgende morgen weer verder gegaan. Er was wat wind, zodat we al kruisend in de goede richting konden gaan. Maar achter de bergen lieten zich al wat donkere luchten zien. Zeil omlaag en maar vlug naar de volgende haven van Platarias. Het was weekend en dan zijn veel charterboten in de haven om van bemanning te wisselen. Er was geen plaats voor ons. En omdat de bui echt los barstte zijn we de haven uit gegaan en hebben buiten geankerd tot de bui over was.

Als hier geen plaats is dan proberen we de volgende haven Sivota Mourtos maar, en daar hadden we nog net een vrij plekje waar we konden liggen. Wij zijn gewend dat er in de havens mooringlijnen liggen die je op kunt pikken en daarmee de punt van de boot vastleggen. Maar in de meeste havens in griekenland kennen ze dat niet en moet je zelf je anker uit brengen. De eerste keer ging dat fout en hield het anker niet, maar de tweede keer, had ik de afstand fout ingeschat, en ging mijn hele lengte van 60 meter ankerketting het water in. We lagen toen wel stevig vast.

Op de kade was een aansluiting voor 220V en onze buurman maakte daar gebruik van. Omdat wij ook wel walstroom wilden hebben vroeg ik hem waar ik dat kon regelen. Oh, gewoon inpluggen, komt er iemand dan betaal je en anders heb je geluk gehad. We hebben geluk gehad.

Onze volgende stop was Ormos Parga, een mooie baai waar we konden ankeren. Toen we er kwamen was het niet druk, maar later op de dag kwamen er meer boten. Met onze dinghy konden we naar de kant om een wandeling te maken en een terrasje te pikken.

Er voeren ook wat taxiboten rond die je naar het stadje konden brengen. Tegen de avond zijn we naar het stadje gegaan en om 10 uur konden we met de boot terug. Dat was toch even zoeken op welke boot ze ons af moesten zetten. Maar uiteindelijk vonden we de Aquaholic toch.

Kade van Plataria.

Vorige week konden we de haven van Plataria niet in, maar nu een nieuwe poging, en we hadden volop plek. Gelukkig was er ook een supermarkt op loopafstand, zodat we onze voorraden weer wat aan konden vullen. Omdat er de komende dagen harde wind was voorspeld hadden we een aanvraag voor een ligplaats in Gouvia Marina gedaan. Ze hadden een plek voor ons.

We passeren Corfoe stad.

Ook de Cumulus lag in Gouvia, dus dat was weer even bijpraten onder het genot van een consumptie.

Ankerplaats bij Gouvia.

Van het thuisfront kregen we het trieste bericht dat onze vriend Jan was overleden. Dankzij de medewerking van de haven konden we een ligplaats voor een langere tijd krijgen, zodat we naar huis konden vliegen.

Eind juli komen we weer terug en vervolgen we onze reis.

 Vanuit Gouvia Marina

Corfu , Gouvia Marina 12 augustus 2017.

 Van 29 juli  tot 12 augustus 2017.

Op 29 juli brengt Ryanair ons weer van Eindhoven naar Corfoe. De bagage staat in Corfoe snel op de band, zodat we in een mum van tijd op de Aquaholic zijn. Die ligt er nog netjes bij, morgen wat poetsen en hij is weer klaar voor vertrek.

We hebben onze ligplaats nog tot half augustus, daarom houden we Gouvia even als uitvalsbasis. Ons eerste tripje gaat naar de Agni baai. Een uurtje varen op de motor naar het noorden. Als we de baai invaren staat er al iemand te zwaaien op de steiger, kom maar bij ons restaurant liggen. Met ons kontje naar de steiger en het anker voor uit liggen we prima.

Aan de steiger is het verder een komen en gaan van motorbootjes die hier komen lunchen. Eigenaar Nikolas loopt door het restaurant en begroet iedereen alsof het zijn beste vrienden zijn. Op de menukaart heeft hij wel geschreven, dat zijn geheugen begint te verslijten, dus dat je het hem niet kwalijk mag nemen als hij je niet meer herkend !!

Op de reis hiernaar toe was de Aquaholic slecht vooruit te branden, na een duik in het water was wel duidelijk waarom. De hele winter in Ragusa was er bijna geen aangroei te zien aan de boot, maar nu zit er een dikke laag aangroei op. Gelukkig hebben we een ijsschraper aan boord waarmee we een groot deel van de aangroei weg kunnen schrapen.

De volgende morgen gaan we weer anker op naar de baai Ay Stefanos hier gooien we ons anker uit. Ankeren blijft toch steeds iets aparts. Je vaart de baai in, zoekt een mooi plekje, maar ja daar ligt al iemand. Dan zoek je maar een vrij plekje, gooit je anker uit en klaar. Je ligt net, en dan gaat degene waar je ook wel had willen liggen weg. Of je hebt een mooi plekje gevonden waar je vrij ligt van de anderen, en dan komt er een ….......... en die gaat zo asociaal mogelijk liggen. Ankeren het blijft afwisselend.

Vandaag moeten we met ons opblaasbootje naar de kant. De grote test, want in juni was hij lek en heb ik hem geplakt. Het lek zat niet in de luchtkamers maar er kwam water in. Eerdere testen zonder bemanning waren goed gegaan, maar nu met wat extra gewicht erin, wat zal er gebeuren! We beginnen voorzichtig, eerst ga ik alleen, er komt maar een beetje water in.

Als we 's avonds samen naar de wal gaan staat er toch wel weer erg veel water in. Gelukkig heb ik nog lijm en reparatielapjes aan boord. Weer wat te klussen in Gouvia.

Hier in Ay Stefanos kunnen we kiezen uit diverse (kleine dinghy) aanlegsteigers. We kozen die waar we het makkelijkst aan land konden komen. We werden netjes op de steiger geholpen en we waren meteen al familie van de eigenaar !! Voor de bestelling van het eten hoefden we alleen maar het hoofdgerecht op te geven. Hij zou zorgen dat ons voorgerecht daarop prima aan zou sluiten. Het eten was prima, jammer van de vele wespen die er zaten. Met brandende gemalen koffie probeerden ze dezen te verdrijven.

We liggen hier tegen de grens met Albanie. Je ziet het aan de overkant.

Terug in Gouvia begon het klussen aan het bootje weer, het bleek dat er op een andere plek als eerst een naad was los gelaten. Weer een lapje erbij. De volgende dag weer alleen proefvaren en het zag er goed uit. Toen ik terug kwam bij onze steiger stond een verontrustte mevrouw die haar man en zoontje al een tijd niet had gezien, ze waren met de kano weg. Of ik ze wilde zoeken. Natuurlijk, blij met deze opdracht, stoof ik het water weer op. Uiteindelijk zag ik in de verte de kano richting steiger gaan, maar toen zij mijn motortje plop plop.... en was mijn benzine op. Lang nadat de kano terug was, kwam ik de haven in geroeid.

Deze week hebben we hier een hittegolf (geen wind wel volop zon), temperaturen tot wel 37graden. Op de haven is ook een zwembad waar volop gebruik van wordt gemaakt. Aan boord hebben we allerlei ventilatoren zitten, maar de temperatuur binnen loopt ook op. We hebben nu een auto gehuurd met airco, dat is lekker koel. Om nou de hele dag koel in die auto te gaan zitten verveeld ook, daarom gaan we het eiland maar per auto verkennen.

Onze eerste tocht ging noordwaarts naar Kasiopi, een druk toeristendorp met een klein haventje. De heersende winden komen hier uit het noorden en dan is dat haventje aan lagerwal. Om daar dan met de boot te gaan liggen heeft niet onze voorkeur, maar met de auto kun je het plaatsje toch bezoeken. Boven op de berg is nog een ruine van een burcht, maar de tocht naar boven trok ons niet zo in deze hitte.

De volgende dag ging onze tocht naar Paleokastritsa, ook een drukke plaats met een paar kleine baaien tussen hoge rotsen. Met de auto zijn we zo ver als mogelijk doorgereden tot een klooster boven op de berg. Je moet daar natuurlijk wel netjes gekleed zijn, dus Marian kreeg een omslagdoek mee.

 

We konden er de kerk bezoeken en natuurlijk moest Marian een kaarsje opsteken.

Beneden aan de berg konden we de auto parkeren, en een wandeling langs het strand maken. Je kunt hier ook met een bootje de grotten invaren, misschien is het daar wel lekker koel, maar in de auto was het ook koel.

Ons volgende doel was Glifada een strandplaats aan de westkant van Corfoe. Het plaatsje was niet echt leuk, veel auto's, motoren en bussen, hotels en strandstoelen.

En daar zitten of liggen ze gestapeld onder de parasols.

Het rijden met de auto is hier wel speciaal, smalle wegen, scherpe bochten. Ik heb respect voor de buschauffeurs die hier tussendoor moeten manoeuvreren.

Vandaag, zaterdag is het hier wisseling van de charterboten, boten worden schoongemaakt, gerepareerd en iedereen gaat of komt met grote tassen (en hutkoffers) op de steiger. We hebben ook een stevige wind vandaag, een mooie gelegenheid om iets aan de website te doen.

Die harde wind geeft wel wat verkoeling eerst hadden we temperaturen van boven de 30 graden nu krijgen we windstoten van boven de 30 knopen. We liggen hier goed beschut en volgende week gaan wel weer verder.

 We gaan Gouvia verlaten en verder zuidwaarts.

Lefkas , Sivota 25 augustus 2017.

 Van 13 augustus  tot 25 augustus 2017.

De beloofde harde wind is inderdaad gekomen. Gelukkig lagen we niet op het einde van onze steiger, want daar ging het behoorlijk te keer. Een bolder is er uit de steiger gerukt, maar met wat extra lijnen konden alle boten zonder grote schade de storm doorstaan.

Indertijd heb ik een keer een cursus -Klussen onder water- gevolgd, en daarvoor heb ik ook een klein duiksetje. Onze duikfles was bijna leeg, en omdat de keuringsdatum verlopen was, moest hij eerst gekeurd worden voordat hij weer gevuld mocht worden. Voor de keuring moest de fles naar Athene, daarom hebben we maar een nieuwe 7 liter fles gekocht, zodat ik in geval van nood onder water kan. Eerste klusje is de schroef reinigen van alle aangroei.

Op maandag zijn Gino en Nadine van de Cumulus ook weer terug aan boord, en na wat extra boodschappen doen, zijn we op dinsdag 15 augustus vertrokken naar Parga. Het eerste stuk was op de motor, maar zoals meestal komt er in de loop van de middag wat meer wind, zodat we konden zeilen. Onderweg kwamen we deze boot tegen, het zijn geen immigranten, maar toeristen.

In Parga was het behoorlijk druk op de ankerplaats, toen we dachten een mooi plekje gevonden te hebben, kwam de eigenaar van de jetski steiger vertellen dat we daar niet mochten liggen. Dan maar weer een ander plekje zoeken, waar we helaas de hele nacht hebben liggen schommelen.

Ons bijbootje begint te verslijten, en omdat we ons aan het orienteren zijn voor een nieuwe hebben we een proef gedaan, met het Cumuluske, met 4 man erin. Dat ging goed, we zijn bijna droog op en neer naar de wal geweest.

We zagen ook nog een andere mogelijkheid om naar de wal te gaan, wel makkelijk want dan hoef je ook niet te lopen. Marian is bang dat hij niet op het dek past, dus dit valt af.

Ook de volgende tocht naar Levkas begon op de motor, maar later kwam er wind zodat de zeilen weer gebuikt konden worden. Sinds ons vertrek uit Nederland, hebben we alleen in Lagos voor een brug moeten wachten. Maar in Levkas ligt een ook een brug, een bijzondere bootbrug. Beide kanten de klep omhoog en naar de kant draaien. De openingstijden waren wat aangepast, dus afmeren en een uurtje wachten.

Het is altijd of het expres gebeurt, als wij moeten afmeren begint het flink te blazen, zo ook nu. Gelukkig krijgen we steeds meer routine en loopt het allemaal goed. Levkas Marina is een grote haven en mijn neef Roland en Monique zouden dezelfde tijd ook hier liggen. We hebben nog gezellig even kunnen borrelen.

Vanuit Levkas zijn we op vrijdag, een beetje verlaat, vertrokken naar Nidri. Het eerste stuk gaat door een kanaal. Het was er druk met charterschepen die op de terugweg waren naar hun thuishaven.

In Nidri, dachten we een mooie plek te hebben aan een vrijwel lege kade, maar dat ging niet op. Een oud mannetje stond op de kade zijn longen uit zijn lijf te schreeuwen, dat we ergens anders moesten gaan liggen. Uiteindelijk hebben we dat maar gedaan, het bleek dat er een paar grote motorboten zouden komen, die de plaatsen geclaimd hadden.

Toen we aankwamen in Nidri leek het een saaie boel, maar tegen de avond kwamen de rondvaartboten terug en was het een drukte op de kade.

Gino en Nadine maken altijd een studie van wat er in de omgeving te zien is, en nu hadden ze gevonden dat er op loopafstand (4km) een mooie waterval was. Daarop af, maar helaas het water was op, maar de omgeving was wel mooi.

Omdat de Cumulus de volgende week uit het water gaat, was het voor hun tijd om terug te gaan naar Preveza. En omdat wij ook wel wilden zien waar onze winterberging was, hebben we ons afscheid uitgesteld en zijn we mee terug gevaren naar Preveza.

Vanuit Marina de Preveza zijn we de volgende dag wezen kijken bij onze overwinteringsplaats. Dat ging wel een beetje moeilijk. De haven van Preveza ligt aan de andere kant van het vaarwater waar wij op de kant gaan. Onder het water is wel een tunnel, maar daar mogen alleen motorvoertuigen door. Dus we moesten met de taxi of met de bus. De bus leek ons de beste oplossing, daarom stonden we om 13.30 bij de bushalte (was even zoeken). De geplande vertrektijd was om 12.40, nou moet je hier wel wat speling nemen, maar ik heb niet meer op mijn horloge gekeken, ik denk dat de bus om 13.15 kwam. Vlug instappen, want de hele straat was geblokkeerd, ik kon nog zeggen 4 personen en stoppen bij de marina's en we reden weer. Na de tunnel en bij een afslag naar de marina's stopte hij, we konden betalen en uitstappen. Nog een kwartier wandelen en we waren bij de overwinterplek van de Aquaholic. De terug weg hebben we maar met de taxi gedaan.

De volgende dag hebben we afscheid genomen van de Cumulus, niet voor lang want zij komen half september ook weer terug.

Wij zijn weer richting Levkas gevaren. Daar troffen we de Buona Vista, een Nederlandse H-Rassy die we kenden van Ragusa. Zij varen al wat langer in Griekenland, zodat ze ons nog wat tips konden geven over de mogelijkheden hier.

Op donderdag hebben we weer losgemaakt in Levkas, de reis begon veelbelovend, de fok kon er meteen al op. Helaas was het van korte duur, na een tijdje kwam er wel meer wind van de verkeerde kant. Onze reis ging naar Sivota een mooie baai aan de zuidkant van het eiland Levkas. Hier liggen we nu afgemeerd aan de kade, als straks de zon wat minder fel is, gaan we het plaatsje verkennen.

 

 Bezoek aan Keffalonia en Zakinthos.

Keffalonia , Eufimia 6 sept 2017.

 Van 26 augustus tot 6 september 2017.

Toen we een tijdje lagen afgemeerd in Sivota hoorden we soms onze ankerketting rammelen, een vreemd geluid. Toen ik de ketting strak wilde zetten bleek dat het anker niet pakte. Omdat we ook aan lager wal lagen was het beter om het anker opnieuw uit te brengen. Onze buurman zou onze plaats wel vrij houden. Bij het ophalen van het anker was al duidelijk dat we achter de ketting van de buurman lagen. Het was een hele klus om alles weer uit elkaar te halen, en we besloten om maar ergens anders een plekje te zoeken. Dat was geen probleem alleen lagen we nu los van de vaste wal op alleen het anker. Helaas was het avondeten toen wel erg beperkt, want we hadden geen zin om nog met het bootje naar de wal te gaan.

De volgende morgen zijn we weer terug gegaan naar ons eerste plekje en nu ging het goed met het ankeren. Na een dag waren we uit gekeken in Sivota en zijn we overgestoken naar het volgende eiland Keffalonia. We hadden geen wind dus de motor zorgde voor de voortgang en het opladen van de batterijen. De eerste stop was Fiskardho, een mooi plaatsje rond een baai met restaurantjes en een disco. Fiskardho is ook opgenomen in het routeboek van de meeste rondvaarten. Met veel lawaai komen die dan de haven in, droppen een paar honderd mensen, en na een half uur moet iedereen weer aan boord en maken ze plaats voor de volgende boot.

We zijn in de loop van de morgen vertrokken en waren op tijd in Eufimia om daar een mooie plaats te krijgen. In Eufimia liggen we aan de walstroom en kunnen we water tanken, ideale plek om ook ons wasmachientje te gebruiken. Voor het beddengoed stuurde de havenmeester iemand langs die de hele zak ophaalde en voor 10 euro kregen we alles gewassen weer terug. Dezelfde dag nog, dus een prima service. En ook kwam hier de tankwagen langs zodat we nog wat extra diesel konden tanken.

In dezelfde baai ligt ook het plaatsje Sami, en dat was onze volgende stop. Hier kwam ook met veel lawaai een flottielje Roemeense studenten binnen, gelukkig werden de luidsprekers in de haven wat gedimd zodat we er geen last van hadden. De volgende morgen werden we wel getrakteerd op een forse regenbui, de eerste sinds onze aankomst in Corfoe. Het gaf wel een mooie regenboog.

Rond Sami zijn 2 ondergrondse grotten, een was op loopafstand zodat we die gekozen hebben om te bezoeken. Deze grot liep onder het hele eiland door, en doordat op een plek de bovenkant is ingestort hebben ze deze grot ontdekt, we werden er in een bootje rond gevaren. Doordat de grot nu van boven open was keek je mooi in het heldere water.

Op onze wandeling zagen we ook nog een schildpad(je). Hier zouden ook grotere moeten zitten, want ze leggen hier ook hun eieren, maar wij hebben ze nog niet gezien.

Na nog een dagje Sami zijn we verder gegaan naar Poros, de wind was ons niet goed gezind, dus de motor deed het werk. In Poros moet je afmeren in de veerhaven, er valt weinig te beleven. Een restaurantje, barretje en minimarkt, en op gezette tijden veel verkeer van en naar de ferry.

De volgende morgen zijn we weer verder gegaan, naar het eiland Zakinthos, ons plan was om in de haven van Ay Nikolaos te overnachten. Het stuk tussen de eilanden hadden we een prima wind om te zeilen, maar aangekomen in Nikolaos viel de haven ons tegen, en zijn we doorgevaren naar het plaatsje Zakinthos, we hoopten dat de wind zou blijven. Maar zo snel als de wind soms opsteekt zo snel is hij ook weer verdwenen. In Zakinthos hadden we een mooi plaatsje aan de kade, allerlei maten van schepen lagen er naast elkaar van 12 tot meer dan 30 meter.

Links van die blauwe boot zijn wij.

Onze neef Bas met zijn vriendin Ivy waren hier op vakantie,we hadden ze al lange tijd niet meer gezien dus hier konden we mooi even bijpraten. De volgende morgen zijn ze op de koffie gekomen en 's avonds zijn we met hun lekker uit eten geweest. (Aanrader Prosilio, meteen na de markt rechts een straatje in, in een binnentuin).

Op zondag stond de wind goed om weer noordwaarts te zeilen, en later in de week, zouden we hem tegen krijgen. In de haven stond een 15 tot 20 knopen wind, daarom wilden we vandaag van de goede wind gebruik maken. Buiten de haven zeilen erop, en dan weg wind. Balen, toch maar doorgevaren en later is er toch nog wat wind gekomen, zodat we het grootste stuk goed konden zeilen. Tegen 3 uur waren we in de buurt van Poros en besloten we om daar maar naar binnen te gaan.

De kade van Poros kwam mooi vol te liggen. We dachten dat onze buurman 's middags en 's avonds als hij van boord ging zijn motor aanzette, en ons in de stank en herrie achterliet. Toen ze 's avonds terug kwamen maakte ik daar een opmerking over, maar ze zeiden dat het van de volgende buurman kwam, en dat zei ook vanwege de overlast van de motor steeds maar van boord vertrokken. Ik heb toen die buurman daar op aangesproken, maar die zei dat hij nog een halfuur stroom moest draaien en dan zou stoppen. Op ' vriendelijke wijze ' heb ik hem toen toch dringend gevraagd om maar meteen te stoppen. En nadat ook onze buren daarop aandrongen hebben ze de motor gestopt. We hebben verder een rustige nacht gehad.

Hier in Griekenland hebben maar enkele havens walstroom ( en dan moet je daarvoor betalen !!), dus moet je zonnepanelen hebben, of wat meer je motor gebruiken om je batterijen vol te laden. Als je ergens alleen in een baai ligt is het alleen voor jezelf vervelend als je je motor moet laten draaien, maar doe dat dan niet in een drukke haven.

Van Poros zijn we verder gegaan naar Eufimia, een bekende haven. We waren er mooi op tijd zodat we nog een plaatsje hadden aan de wal. Later op de middag liep de haven vol en waren er geen plaatsen meer aan de kade en moest er geankerd worden.

Ankeren voor Eufimia.

Waarschijnlijk beginnen veel boten in het weekend hun reis vanuit Levkas en is dit passend in hun route, of ze komen allemaal binnen voor de harde wind die er aan komt. Dat kan natuurlijk ook dat je dan een beschut plekje zoekt.

Omdat ook de volgende dag de harde wind bleef waaien hebben we maar een auto gehuurd en zijn we het eiland verder gaan verkennen. Onze eerste stop was Myrthos Bay, een geweldig mooi strand met blauw water. 's Morgens zagen we een groep nederlanders te voet uit Eufimia vetrekken, en we zagen ze ook in Myrthos arriveren een tocht van ruim 7 kilometer door de bergen ! Dan is een auto toch wat makkelijker.

Het strand.

We vervolgden onze reis langs de prachtige kust naar Argostoli, de hoofdstad van Keffalonia.

In Argostoli moest Marian natuurlijk nog even de kerk in.

Na een pauze zijn we dwars door het binnenland over de bergen naar Sami en dan door naar Eufimia, waar de wind nog stevig doorblies. Waarschijnlijk liggen we hier morgen ook nog want de wind zal nog even aanhouden. Misschien gaan we morgen nog fietsen !

 

 Van Eufemia naar Preveza.

Preveza, Ionian Marina 28 sept 2017.

 Van 7 sept tot 28 sept 2017.

Vanuit Eufimia zijn we naar Vathi gevaren op Ithaca. We zijn langs het eilandje Pera Pigadia gevaren. Volgens de informatie die we links en rechts gekregen hadden, kun je daar wel aanleggen maar heb je kans dat je een rat op bezoek krijgt. Voor ons dus geen optie om dat uit te testen, we zijn er dus maar langs gevaren en hebben genoten van het prachtig blauwe water en het uitzicht op het eiland. In Vathi was er, toen wij kwamen, volop plaats aan de kade, maar in de loop van de middag stroomde het vol met charter flottieljes. Het is een leuke plaats met restaurantjes aan de kade en in de binnenstad.

Toen we uit Vathi vertrokken stond er een lekker windje, en we besloten om door te varen naar Nisos Kastos een klein eilandje met dito haven. Het schijnt dat er in de winter nog geen 50 mensen wonen. Saai, of toch gezellige met wat er blijft wonen ? Ook hier kwamen er natuurlijk in de loop van de dag boten binnen, en bij gebrek aan een plek aan de kade, gingen die maar ankeren in de haven.

 

 's Nachts zagen we wat lichtflitsen, van de bliksem. Toch maar het bed uit en alle kussens en andere spullen naar binnen. We lagen net weer in bed en er steekt een harde wind op met flinke vlagen door de haven. We lagen aan lager wal en de boten die op anker lagen sloegen los. Algehele paniek dus. Eerst de boten die op ons afkwamen afhouden en toen zelf met de motor vol vooruit, de boot van de kade afhouden. Ik aan het roer en Marian met lijnen en stootkussens rond de boot. Na een uurtje was het wat rustiger en kon Marian onze zeiljacks pakken, want het was toch wel koud in je onderbroek in de stromende regen. Omdat er ook al boten van de kade weg waren gevaren, konden we met hulp van de buren de boot dwars langs de kade leggen en toen draaide de wind ook nog 180 graden zodat we weer rustig lagen en weer naar bed konden.

 Het weer was verandert, we hadden wat regen, en onze lol in Kastos was over dus door naar Vathi op Meganisi (het is soms wel verwarrend al die namen die op elk eiland weer terug komen). Hier was de haven wel vol, maar gelukkig konden we bij de Karnagio Taverna afmeren, mits we daar ook kwamen eten. En zoals op de meeste plaatsen in Griekenland was het lekker eten voor een schappelijke prijs.

De weerberichten voor de komende dagen gaven harde wind, en met onze ervaringen in Kastos wilden we wel in een veilige haven liggen. Omdat Rob en Jeroen naar de boot komen hadden we al een plaats (dicht bij het vliegveld) in Levkas Marina gereserveerd, en die konden we aanpassen zodat we eerder terecht konden. En inderdaad op maandag 11 september stond er een flinke wind, veel boten die toen nog een veilige plek zochten hadden grote moeite om de haven in te komen.

Omdat we toch een paar dagen in de haven bleven hebben we een auto gehuurd en zijn we het eiland Levkas gaan verkennen. Zeker aan de ruige westkant van het eiland zijn mooie plaatsen. De smalle steile weggetjes waren soms wel spannend, maar alles is goed gegaan.

Aan de westkant zijn ook mooie plaatsjes.

 Ondertussen zijn Gino en Nadine ook weer aan boord gekomen, en zijn ze even bij ons langs geweest. Morgen gaan we met zijn vieren toeren naar Artasi, we hebben een paar oude kerken en wat opgravingen bezocht.

 

's Avonds hebben we Rob opgehaald van het vliegveld. En op vrijdag hebben we geprobeerd om wat te zeilen, toen de wind stopte hebben we ons anker uitgegooid en zijn we gaan zwemmen. Daarna weer op de motor terug naar de haven.

Op de derde dinsdag in september heeft Marian haar jaarlijkse uitstapje met haar hockeyteam, daarom moest ze al eerder naar huis. Op zaterdagmorgen heb ik haar naar het vliegveld gebracht. Daarna zijn Rob en ik vertrokken naar Nidri, we hebben daar overnacht en zijn op zondag weer teruggegaan naar Levkas, want daar kwam Jeroen ook aan boord.

 

Op de Cumulus was ook een zoon, Dries met zijn vriendin Anja aan boord gekomen. We hadden afgesproken om elkaar in Kastos te ontmoeten. We hadden gelukkig een goede wind om het grootste stuk te zeilen. In Kastos was het al druk, maar gelukkig hadden we nog een plaatsje aan de kade. Na een gezellige avond met zijn zevenen, zijn we de volgende dag vertrokken naar Sivota. Helaas werkte de wind niet mee, en was het de motor die het werk moest doen.

 In Sivota konden we afmeren op onze oude plek, maar de ankergrond is daar toch niet zo goed. Onze buurman heeft 5 keer opnieuw geankerd, en ik heb het na 2 pogingen opgegeven. Gelukkig konden we aan de steiger bij de Cumulus nog een plaatsje krijgen.

 De reis van Sivota naar Levkas zag er veelbelovend uit. Het eerste stuk hebben we lekker kunnen zeilen, maar toen kwamen er wat donkere wolken opzetten en hebben we gelukkig op tijd de zeilen weg kunnen halen.

 

Voor donderdag was er weer harde wind voorspeld, maar we dachten als we vroeg vertrekken zijn we nog wel op tijd in Preveza bij Cleopatra in de haven. Dat klopte niet helemaal, er stonden nog hoge golven toen we het kanaal van Levkas uitkwamen. De wind gaf uitschieters naar 30 knopen, met een klein stukje fok uitgerold en de motor bij zijn we door gegaan. Bij Cleopatra Marina stonden de havenmeesters klaar om ons veilig af te meren in de wind en stroming.

 's Avonds is Rob weer naar Amsterdam vertrokken en Jeroen is de volgende dag naar London gegaan. Het waren een paar gezellige dagen, het vader zonen zeiltochtje.

Het is nu opruimen wat de klok slaat, wasjes doen, boot poetsen, maandag gaat hij uit het water,en blijft hij de hele winter op de kant staan.

Er is nog plek op de kant.

 

In 2018 hopen we weer verder te zeilen in Griekenland.